Pulsujący szum w uszach jest nietypowym dźwiękiem, który może być zarówno głośny, jak i cichy. Często towarzyszy mu rytm zbliżony do bicia serca. Tego rodzaju objaw może wskazywać na szereg problemów zdrowotnych, w tym choroby serca oraz schorzenia wpływające na układ naczyniowy. Jakie mogą być zatem przyczyny pulsowania w lewym lub prawym uchu?
Spis treści
Co oznacza pulsowanie w uchu?
Osoby doświadczające pulsującego dudnienia w uszach często słyszą rytmiczne tętnienie, świst lub pulsowanie, które może występować w lewym, prawym lub obu uszach jednocześnie. Ten rzadki rodzaj szumów usznych zazwyczaj synchronizuje się z rytmem bicia serca. Niektórzy pacjenci określają te dźwięki jako irytujące, ale niewpływające na ich codzienne życie, podczas gdy dla innych stają się one na tyle uciążliwe, że utrudniają koncentrację lub sen. Pulsowanie w uszach różni się od bardziej powszechnych, stałych form szumu.
Chociaż tętnienie w uchu przeważnie ma charakter łagodny, może wskazywać na poważniejsze schorzenia. Warto zaznaczyć, że prozaiczne przyczyny, takie jak nagromadzenie woskowiny, również mogą być odpowiedzialne za wystąpienie tego objawu, szczególnie jeśli powodują przewodzeniowy niedosłuch i subiektywne nasilenie szumu. Stres natomiast może nasilać percepcję szumu, ale rzadko jest bezpośrednią przyczyną pulsującego szumu naczyniowego. Infekcje ucha mogą dodatkowo nasilać dolegliwości związane z pulsującym szumem.
Pulsujący szum w uszach czasami ustępuje samoistnie. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę potencjalnie groźne stany, pacjenci z doświadczanym tętnieniem w uszach powinni poddać się dokładnej ocenie lekarskiej. Pulsujący szum w uszach można w wielu przypadkach leczyć po zidentyfikowaniu jego przyczyny. W trakcie wizyty specjalista przeprowadzi badania i zaproponuje odpowiednią terapię, dostosowaną do źródła pulsowania. Recepta przez internet umożliwia uzyskanie porady bez konieczności wychodzenia z domu, co bywa szczególnie przydatne u osób przyjmujących leki długoterminowo.
Przyczyny pulsowania w uchu
Pulsowanie w prawym lub lewym uchu często manifestuje się jako objaw stanów oraz nieprawidłowości, które wpływają na przepływ krwi w naczyniach krwionośnych znajdujących się w okolicy uszu. W niektórych przypadkach może to wskazywać na poważniejsze schorzenia. Warto jednak zauważyć, że pulsowanie w uszach nie zawsze oznacza poważny problem zdrowotny. Zdarza się, że pulsujący szum wynika z większej wrażliwości na dźwięki, a nie ze zmiany w samym przepływie krwi.
Oto kilka dolegliwości, które mogą stanowić podstawowe przyczyny pulsujących szumów usznych:
- miażdżyca tętnic — to stan, w którym gromadzi się płytka miażdżycowa; w miarę upływu czasu twardnieje ona, co zwęża tętnice i ogranicza przepływ krwi do różnych części ciała, w tym do uszu, szyi oraz głowy, co z kolei może prowadzić do charakterystycznych rytmicznych dudnień,
- zaburzenia i wady naczyń krwionośnych (szczególnie te blisko uszu) — swoje źródło znajdują w nieprawidłowościach, takich jak tętniaki czy malformacje tętniczo-żylne, które mogą wpływać na zmiany w przepływie krwi przez uszkodzone naczynia,
- nieprawidłowości w budowie uszu — przykładem może być zespół rozejścia kanału półkolistego górnego; osoby dotknięte tym schorzeniem mogą doświadczać nietypowych objawów słuchowych, takich jak autofonia czy nadwrażliwość na dźwięki wewnętrzne, a rzadziej także pulsującego szumu, gdy część kości skroniowej pokrywająca kanał jest nieprawidłowo cienka lub jej brakuje,
- wysokie ciśnienie krwi — wyższe ciśnienie może nasilać percepcję pulsacji w naczyniach, zwłaszcza jeśli współistnieją inne zmiany naczyniowe, takie jak zwężenia czy miażdżyca,
- idiopatyczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe — ten stan charakteryzuje się podwyższonym ciśnieniem płynu mózgowo-rdzeniowego, objawiającym się bólami głowy, podwójnym widzeniem, bólem za okiem oraz pulsującym szumem w uszach,
- nieprawidłowości w ścianie zatoki — mogą to być uchyłki zatoki esowatej czy dysfunkcje strukturalne, prowadzące do zmiany ciśnienia i przepływu krwi w obrębie zatoki,
- guzy ucha środkowego — u niektórych osób mogą występować małe guzy w uchu środkowym (guzy kłębuszkowe), które mają liczne naczynia krwionośne; pulsowanie może wynikać z dźwięków przepływającej krwi przez te naczynia.
Dodatkowo, inne potencjalne czynniki mogą powodować pulsacje w uszach, w tym:
- niedokrwistość — może powodować objawy typu szum w uszach przez zwiększone tętno i hiperdynamiczny przepływ krwi, choć nie jest to częsta bezpośrednia przyczyna pulsującego szumu,
- niedosłuch przewodzeniowy — zmienia percepcję dźwięków zewnętrznych i wewnętrznych, co może sprawiać, że pacjent lepiej słyszy własne tętno lub dźwięki naczyniowe,
- uraz głowy,
- nadczynność tarczycy — może nasilać lub ujawnić pulsujące odczucia u niektórych pacjentów poprzez hiperdynamiczny stan układu krążenia,
- zwężenie dużych naczyń tętniczych lub żylnych w obrębie szyi i głowy, co może prowadzić do turbulentnego przepływu i słyszalnych pulsacji,
- choroba Pageta,
- zaleganie woskowiny,
- zapalenie zatok przynosowych — może pośrednio nasilać subiektywne szumy przez dysfunkcję trąbki słuchowej i zmiany ciśnienia w uchu środkowym,
- zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego — mogą wpływać na percepcję szumów usznych u niektórych pacjentów, choć mechanizmy nie są jednoznaczne,
- choroba Meniere’a,
- nerwica oraz zaburzenia lękowe — mogą nasilać percepcję szumów usznych, choć rzadko są bezpośrednią przyczyną pulsującego szumu naczyniowego,
- zaostrzenia w przebiegu COVID-19 — istnieją doniesienia o możliwym nasileniu lub pojawieniu się szumów usznych, w tym pulsujących, po infekcji COVID-19, choć dowody są głównie obserwacyjne,
- urazy czaszki,
- konieczność wykluczenia nadciśnienia tętniczego.
Zaleganie woskowiny i higiena uszu a pulsowanie w uchu
Nadmiar woskowiny w przewodzie słuchowym może powodować uczucie pulsacji w uchu, głównie poprzez wywołanie przewodzeniowego niedosłuchu i zmianę percepcji dźwięków wewnętrznych. Zgromadzona woskowina blokuje przewód słuchowy, co prowadzi do tłumienia dźwięków docierających do błony bębenkowej, a nie ich wzmocnienia. W konsekwencji może wystąpić uczucie zatkania ucha oraz niedosłuch.
Regularna pielęgnacja uszu jest ważnym elementem zapobiegania tego typu problemom. Zaleca się, aby oczyścić uszy za pomocą bezpiecznych metod, najlepiej pod okiem specjalisty, który profesjonalnie usunie nadmiar woskowiny, co zmniejsza ryzyko uszkodzenia delikatnych struktur ucha. Warto zrezygnować z domowych rozwiązań, takich jak używanie patyczków higienicznych, ponieważ mogą one prowadzić do wpychania woskowiny głębiej w przewód, co zwiększa ryzyko jej zalegania.
Działania profilaktyczne mogą pomóc w uniknięciu nawrotów zalegania woskowiny. Ważne jest, aby regularnie odwiedzać laryngologa, zwłaszcza jeżeli w przeszłości występowały problemy z jej gromadzeniem. Bezpieczne usuwanie woskowiny przez specjalistę pozwala na utrzymanie zdrowia uszu oraz minimalizuje ryzyko uszkodzenia struktur ucha.
Infekcje ucha środkowego i wewnętrznego a odczucie rytmicznego dźwięku
Infekcje ucha środkowego i wewnętrznego stanowią powszechny problem medyczny, który może skutkować odczuwaniem szumów usznych, w tym niekiedy rytmicznych dźwięków. Zapalenia w tych obszarach mogą wpływać na przewodzenie dźwięku i ciśnienie w uchu, co czasami prowadzi do subiektywnego odczucia pulsowania. Infekcje ucha środkowego zazwyczaj powodują zablokowanie trąbki Eustachiusza, skutkując zmianą ciśnienia wewnątrz ucha, a w konsekwencji powstaniem szumu usznego.
Do typowych symptomów infekcji ucha zalicza się:
- ból ucha — najczęstszy objaw, który może występować w formie ostrego lub tępego bólu,
- wydzielinę z ucha — często świadczy o perforacji błony bębenkowej,
- gorączkę — zazwyczaj pojawia się jako reakcja organizmu na stan zapalny,
- uczucie zatkanego ucha — spowodowane gromadzeniem się płynu w uchu środkowym.
Leczenie infekcji ucha ma na celu złagodzenie objawów oraz eliminację stanu zapalnego. Może ono obejmować:
- leczenie farmakologiczne — stosowanie antybiotyków w przypadku zakażeń bakteryjnych oraz leków przeciwbólowych w celu złagodzenia dolegliwości bólowych,
- leczenie zachowawcze — odpoczynek, nawilżanie powietrza w pomieszczeniu oraz stosowanie ciepłych okładów na ucho, co często przynosi ulgę.
Odpowiednie postępowanie terapeutyczne zazwyczaj prowadzi do ustąpienia szumów usznych związanych ze stanem zapalnym, ponieważ zmniejsza stan zapalny i może normalizować przewodzenie dźwięku oraz ciśnienie w uchu. Jednak w przypadku infekcji przewlekłych lub nawracających zalecana jest konsultacja z laryngologiem w celu dalszej diagnostyki oraz leczenia.
Zapalenie zatok przynosowych jako nietypowa przyczyna pulsowania
Zapalenie zatok przynosowych to jedna z mniej oczywistych, lecz możliwych przyczyn pulsowania w uchu. Stan zapalny w okolicach zatok może wpływać na trąbkę Eustachiusza, co prowadzi do jej niedrożności i zmian ciśnienia w uchu środkowym, a te zjawiska mogą być odczuwane jako subiektywne szumy, w tym rzadziej pulsowanie. Wśród objawów zapalenia zatok można zauważyć ból twarzy, uczucie zatykania nosa oraz ucisk w okolicach zatok. Te symptomy mogą również przyczyniać się do zwiększonego ciśnienia w uszach, co potęguje wrażenie tętniącego szumu.
W procesie diagnostyki zapalenia zatok przynosowych kluczowe są badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa (CT) w przypadku przewlekłych lub powikłanych stanów oraz rezonans magnetyczny (MRI) przy podejrzeniu powikłań tkanek miękkich. Te procedury pozwalają na dokładne zobrazowanie stanu zatok i identyfikację ewentualnych zmian zapalnych, jednak w rutynowych przypadkach ostrego zapalenia zatok nie są zwykle wymagane.
Leczenie zapalenia zatok opiera się na farmakoterapii oraz metodach zachowawczych. W przypadku zakażeń bakteryjnych zaleca się stosowanie antybiotyków oraz leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych, które łagodzą objawy. Do metod zachowawczych należą nawilżanie powietrza, używanie ciepłych okładów oraz płukanie zatok roztworami soli fizjologicznej. Takie podejście może tłumić nieprzyjemne objawy i przyczynić się do ustąpienia szumów usznych związanych z zatokami.
Choroba Meniere’a: napadowe szumy i zawroty głowy
Choroba Meniere’a to przewlekłe schorzenie dotyczące ucha wewnętrznego, związane z dysfunkcją błędnika. Charakterystyczne są epizody, w trakcie których pacjenci doświadczają intensywnych szumów usznych oraz zawrotów głowy. Napadom często towarzyszą również nudności oraz wymioty. Mechanizm rozwoju choroby wiąże się z gromadzeniem płynu w błędniku, co prowadzi do wzrostu ciśnienia oraz zakłócenia funkcji słuchowych i równowagi.
Typowy przebieg ataku choroby Meniere’a obejmuje nie tylko szumy uszne, ale także nagłe i epizodyczne zawroty głowy, które mogą trwać od kilku minut do kilku godzin. Podczas ataków pacjenci często zgłaszają uczucie pełności w uchu, co bywa bardzo nieprzyjemne. Czasami występuje także tymczasowe pogorszenie słuchu. Objawy szumów usznych mogą przybierać formę dzwonienia albo szeleszczenia, co dodatkowo obniża komfort życia chorego.
Diagnozowanie choroby Meniere’a opiera się na dokładnej ocenie klinicznej oraz badaniach audiometrycznych, które pozwalają na identyfikację charakterystycznych ubytków słuchu. W niektórych przypadkach mogą być zlecone dodatkowe badania obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny (MRI), w celu wykluczenia innych przyczyn występujących objawów. Leczenie koncentruje się na łagodzeniu dolegliwości oraz kontroli napadów. Powszechnie stosowane są diuretyki, które pomagają zredukować ilość płynu w błędniku. Zaleca się również dietę niskosodową, co może wpłynąć na zmniejszenie częstotliwości napadów.
Rehabilitacja przedsionkowa stanowi kolejną istotną metodę terapeutyczną, której celem jest wsparcie pacjentów w dostosowaniu się do zaburzeń równowagi. Dzięki tej rehabilitacji pacjenci mogą poprawić stabilność oraz zredukować odczucia zawrotów głowy. W przypadkach, gdy leczenie farmakologiczne oraz zmiany w diecie nie przynoszą oczekiwanych efektów, mogą być rozważane bardziej inwazyjne metody, takie jak iniekcje gentamycyny czy zabiegi chirurgiczne.
Zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego a pośrednie źródła pulsacji
Zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego, znane także jako spondyloza szyjna, mogą wpływać na funkcjonowanie nerwów w obrębie szyi i głowy, a w niektórych przypadkach także na naczynia krwionośne, co bywa jedną z możliwych przyczyn rytmicznych szumów usznych u wybranych pacjentów. Mechanizmy tego zjawiska nie są jednak jednoznaczne i wymagają indywidualnej diagnostyki różnicowej.
W diagnostyce tego problemu stosuje się szereg badań obrazowych, które pozwalają dokładnie zobrazować stan kręgosłupa oraz otaczających go struktur. Do podstawowych metod diagnostycznych zalicza się:
- badanie RTG — technika umożliwia ocenę ogólnego stanu kręgosłupa oraz identyfikację potencjalnych zmian zwyrodnieniowych w jego strukturze,
- rezonans magnetyczny (MRI) — pozwala na szczegółowe badanie tkanek miękkich, takich jak dyski międzykręgowe i nerwy, a także na wykrycie zmian, które mogą uciskać naczynia krwionośne.
Leczenie zachowawcze stanowi kluczowy element w zarządzaniu objawami towarzyszącymi spondylozie szyjnej. W tym kontekście niezwykle istotne są:
- fizjoterapia — program ćwiczeń dopasowany indywidualnie do potrzeb pacjenta wspiera wzmacnianie mięśni szyi oraz poprawia ruchomość kręgosłupa, co może złagodzić napięcie mięśniowe i dolegliwości bólowe,
- ćwiczenia — regularnie wykonywane, delikatne ćwiczenia rozciągające i wzmacniające mięśnie szyi mają na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz poprawę ogólnej postawy ciała.
Rehabilitacja kręgosłupa odgrywa ważną rolę w łagodzeniu objawów związanych z bólem szyi i poprawie codziennego funkcjonowania. W przypadku szumów usznych związanych z mechanizmami somatosensorycznymi, systematyczne stosowanie się do zaleceń fizjoterapeuty może przynieść ulgę, jednak pulsujące szumy naczyniowe zwykle wymagają odrębnej diagnostyki i leczenia.
Stres i zaburzenia lękowe – wpływ nerwicy na odczuwanie pulsowania
Stres oraz zaburzenia lękowe są istotnymi czynnikami wpływającymi na odczucie pulsowania w uszach. W chwilach wzmożonego napięcia emocjonalnego organizm zwykle reaguje podwyższonym ciśnieniem tętniczym i zwiększoną świadomością dolegliwości somatycznych. Taki stan może prowadzić do nasilenia percepcji pulsującego szumu w uszach, choć mechanizmy są wieloczynnikowe i obejmują zarówno reakcje hemodynamiczne, jak i sensoryczne.
Techniki relaksacyjne, takie jak medytacja czy ćwiczenia oddechowe, mogą pomóc w redukcji stresu oraz obniżeniu ciśnienia krwi. Medytacja zwiększa świadomość zarówno ciała, jak i umysłu, co wspiera procesy relaksacji. Z kolei ćwiczenia oddechowe, poprzez kontrolowanie rytmu wdechu i wydechu, uspokajają układ nerwowy.
Terapia psychologiczna, w tym terapia poznawczo-behawioralna (CBT) oraz terapia akceptacji i zaangażowania (ACT), odgrywa ważną rolę w łagodzeniu uciążliwości szumów usznych i poprawie jakości życia. CBT pomaga pacjentom dostrzegać oraz modyfikować negatywne wzorce myślenia, które mogą nasilać odczucie szumów. Natomiast ACT koncentruje się na akceptacji dolegliwości i angażowaniu się w wartościowe działania pomimo ich obecności. Takie postępowanie prowadzi do obniżenia stresu oraz poprawy jakości życia.
COVID-19 a zaostrzenie pulsującego szumu w uszach
Infekcja wirusem SARS-CoV-2, znana powszechnie jako COVID-19, może być związana z występowaniem szumów usznych, w tym także pulsujących. Mechanizm, który za tym stoi, może być związany ze stanem zapalnym wywołanym przez wirusa oraz ewentualnymi zmianami w krążeniu, jednak dowody są głównie obserwacyjne i wymagają dalszych badań. Coraz więcej pacjentów, którzy przeszli COVID-19, zgłasza występowanie objawów pulsowania i szumów w uszach, które manifestują się jako część tzw. long COVID.
Objawy te zazwyczaj przybierają postać rytmicznych dźwięków, które czasami synchronizują się z biciem serca. Taki stan znacząco wpływa na jakość życia osób, które się z tym zmagają. W kontekście long COVID monitorowanie tych objawów oraz konsultacje z laryngologiem stają się szczególnie istotne. Dzięki temu można wykluczyć inne potencjalne przyczyny oraz opracować odpowiednią strategię leczenia.
Priorytetowa obsługa- Historia wizyt
- Prostsze składanie zamówień
- Krok 1
- Krok 2
- Krok 3
Diagnostyka różnicowa i wczesne wykrycie urazu czaszki
Diagnostyka różnicowa to ważny proces, który umożliwia identyfikację oraz eliminację potencjalnych przyczyn naczyniowych i urazów czaszki, a także powikłań zatok, prowadzących do pulsującego szumu w uszach. W tej dziedzinie pomocne są badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa (CT), rezonans magnetyczny (MRI) oraz ultradźwięki (USG). Techniki te pozwalają na precyzyjne zlokalizowanie nieprawidłowości w strukturze czaszki i układu naczyniowego, co jest istotne dla postawienia trafnej diagnozy.
Wczesne wykrycie urazu czaszki, szczególnie w obszarze skroniowym, odgrywa rolę w zapobieganiu przewlekłym objawom, takim jak bóle głowy, zawroty głowy oraz problemy ze słuchem. Dzięki szybkiej interwencji medycznej istnieje możliwość minimalizowania ryzyka długoterminowych konsekwencji zdrowotnych. W tym kontekście konsultacje z laryngologiem oraz neurologiem są istotnymi etapami procesu diagnostycznego. Laryngolog ocenia stan ucha, wykluczając infekcje oraz ewentualne anomalie jego budowy. Natomiast neurolog skupia się na możliwych schorzeniach związanych z układem nerwowym oraz krążeniowym. Takie kompleksowe podejście do diagnostyki różnicowej umożliwia precyzyjne zidentyfikowanie źródła problemu i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
Nadciśnienie tętnicze: monitoring i znaczenie kontroli ciśnienia
Nadciśnienie tętnicze stanowi jeden z głównych czynników, które mogą wpływać na obecność pulsacji w uchu. W związku z tym regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego u pacjentów doświadczających tego objawu jest istotne dla zapobiegania poważniejszym problemom zdrowotnym. Niekontrolowane nadciśnienie prowadzi do turbulentnego przepływu krwi w naczyniach, co z kolei nasila odczucie pulsowania w uszach.
Kontrola ciśnienia tętniczego opiera się na zastosowaniu zarówno terapii farmakologicznych, jak i niefarmakologicznych. W ramach leczenia farmakologicznego wykorzystuje się takie leki, jak:
- inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE),
- blokery receptora angiotensyny (ARB),
- diuretyki, które pomagają w regulacji poziomu ciśnienia krwi.
Dodatkowo, metody niefarmakologiczne obejmują zmiany w stylu życia, na przykład zdrową dietę bogatą w warzywa i owoce, ograniczenie spożycia soli oraz regularną aktywność fizyczną.
Wczesna diagnostyka nadciśnienia tętniczego oraz dobra kontrola tego stanu są niezbędne, by minimalizować ryzyko wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych, a w przypadkach naczyniowych przyczyn pulsacji mogą także zmniejszyć nasilenie objawów związanych z pulsowaniem w uchu. Odpowiednie podejście do zarządzania ciśnieniem krwi pozwala pacjentom na poprawę jakości życia oraz redukcję dolegliwości.
Miażdżyca, statyny i mechanizmy farmakologiczne pulsacji
Miażdżyca tętnic jest jednym z głównych powodów, dla których pacjenci doświadczają pulsującego szumu w uszach. Gromadzenie płytki miażdżycowej na ścianach tętnic prowadzi do ich zwężenia, co z kolei ogranicza przepływ krwi. To ograniczenie skutkuje turbulentnym przepływem krwi w okolicy ucha, co pacjenci odczuwają jako rytmiczne dudnienie. Mechanizm ten ma istotny wpływ na komfort życia, zwłaszcza gdy intensywność dźwięku wzrasta wraz z podwyższonym ciśnieniem krwi.
Statyny, będące lekami obniżającymi poziom cholesterolu, odgrywają rolę w leczeniu miażdżycy poprzez redukcję stężenia cholesterolu we krwi. Dzięki temu mogą spowolnić rozwój miażdżycy, co w konsekwencji wpływa na ogólny stan naczyń krwionośnych. Ważne jest jednak, aby decyzję o rozpoczęciu terapii statynami podjął lekarz, który dokładnie oceni ogólny stan zdrowia pacjenta oraz monitoruje jego profil lipidowy.
Konsultacje u lekarza oraz regularna ocena profilu lipidowego są niezbędne dla osób z objawami miażdżycy i doświadczających pulsującego szumu w uszach. Regularne badania, w tym ocena profilu lipidowego, umożliwiają wczesne wykrycie ewentualnych zmian miażdżycowych. Dzięki temu można wdrożyć odpowiednie leczenie, które łagodzi objawy i zapobiega poważniejszym komplikacjom zdrowotnym związanym z chorobami sercowo-naczyniowymi.
Pulsowanie w uchu — objawy
Najczęstszym symptomem pulsującego szumu w uszach jest słyszenie regularnego rytmu lub świstu. Dźwięk ten często synchronizuje się z biciem serca, co sprawia, że jego intensywność zmienia się wraz z tętnem; gdy serce bije szybciej, rytm staje się bardziej dynamiczny, a podczas spoczynku zwalnia, co powoduje, że dźwięk jest mniej wyraźny.
Osoby borykające się z pulsującymi szumami usznymi zazwyczaj odczuwają je także w sytuacjach, gdy serce bije mocno, niezależnie od aktywności fizycznej. Objawy te stają się zwykle bardziej uciążliwe w nocy, kiedy leżenie w łóżku ogranicza zewnętrzne dźwięki, które mogłyby je zagłuszać. Warto również zauważyć, że stres przewlekły może dodatkowo nasilać percepcję pulsującego szumu, co intensyfikuje doznania dźwiękowe.
Takie dźwięki mogą występować w sposób napadowy lub utrzymywać się w sposób ciągły. Wiele osób uważa, że te doznania są rozpraszające i irytujące, co znacząco wpływa na codzienne funkcjonowanie. Dodatkowo, mogą pojawiać się napadowe zawroty głowy