Alergie to poważny problem, który w dzisiejszych czasach staje się coraz bardziej powszechny. Niektóre z nich mają charakter sezonowy, inne natomiast towarzyszą pacjentom przez cały rok. Gdy objawy alergiczne stają się dokuczliwe, często zaleca się sięgnięcie po leki przeciwhistaminowe. Preparaty te działają szybko, blokując aktywność receptorów histaminowych, co pozwala na ograniczenie reakcji alergicznych. W tym artykule poznasz, czym są leki przeciwhistaminowe, w jakich sytuacjach warto je stosować oraz zasady ich działania.
Spis treści
Leki przeciwhistaminowe – w jakim celu się je stosuje?
Medykamenty przeciwhistaminowe są wykorzystywane przez pacjentów w różnym wieku w związku z nasilonymi objawami alergii. Aby zrozumieć, czym dokładnie są leki przeciwhistaminowe, warto wiedzieć, że należą one do grupy leków antyhistaminowych, których głównym celem jest blokowanie receptorów H1. To właśnie te receptory odpowiadają za reakcję organizmu na histaminę, która jest kluczowym mediatorem w reakcjach alergicznych oraz procesach zapalnych. Histamina jest uwalniana w odpowiedzi na kontakt z alergenem, co prowadzi do wystąpienia objawów alergicznych, takich jak rozszerzenie naczyń krwionośnych oraz skurcze mięśni gładkich w przewodzie pokarmowym i oskrzelach.
Działanie leków przeciwhistaminowych polega głównie na blokowaniu receptora H1 – wiele z nich konkuruje z histaminą o miejsce wiązania na receptorze, jednak niektóre współczesne preparaty wykazują także działanie odwrotnego agonisty, stabilizując receptor w stanie nieaktywnym. Konkretny mechanizm działania może się różnić w zależności od rodzaju leku przeciwhistaminowego, co zostanie szczegółowo omówione w dalszej części tekstu.
Na rynku dostępne są różnorodne preparaty stosowane w terapii alergii. Odznaczają się one między innymi różnym stopniem bezpieczeństwa oraz odmienną częstością występowania skutków ubocznych, jak również różnym nasileniem działań niepożądanych. W aptece można nabyć niektóre leki przeciwhistaminowe bez recepty. Wśród tych preparatów znajdują się m.in. środki na ukąszenia oraz łagodniejsze leki antyalergiczne w różnych formach, takich jak tabletki, syropy czy aerozole do nosa. W przypadku poważniejszych problemów z alergią zaleca się jednak konsultację z lekarzem, gdyż mogą być konieczne leki przeciwhistaminowe na receptę. Istnieje także możliwość skorzystania z recepty online, co bywa wygodnym rozwiązaniem, kiedy nie ma możliwości umówienia stacjonarnej wizyty, a objawy alergii są na tyle uciążliwe, że utrudniają codzienne funkcjonowanie.
Mechanizm blokowania receptorów H1 i rola degranulacji mastocytów
Receptory H1 mają fundamentalne znaczenie w alergicznych reakcjach organizmu, stanowiąc główne miejsca oddziaływania histaminy. Histamina, działając jako mediator tych reakcji, łączy się z receptorami H1, co prowadzi do pojawienia się różnorodnych objawów alergicznych. Wśród najczęstszych należą rozszerzenie naczyń krwionośnych, zwiększona ich przepuszczalność, a także skurcze mięśni gładkich oskrzeli i przewodu pokarmowego. To właśnie te mechanizmy przyczyniają się do charakterystycznych objawów alergii, takich jak katar sienny, świąd czy pokrzywka.
Działanie leków przeciwhistaminowych koncentruje się na blokowaniu receptorów H1. W wyniku tego histamina nie ma możliwości wywołania pełnej reakcji alergicznej. Preparaty te działają konkurencyjnie, hamując aktywność receptorów, co prowadzi do złagodzenia intensywności objawów alergii. Dzięki ich zastosowaniu pacjenci mogą odczuć znaczną ulgę, zwłaszcza w przypadku problemów związanych z alergiami sezonowymi czy przewlekłymi.
Kontekst reakcji alergicznych obejmuje także degranulację mastocytów. Jest to proces, w trakcie którego komórki te uwalniają histaminę i inne mediatory stanu zapalnego w odpowiedzi na alergen. Główny mechanizm działania leków przeciwhistaminowych polega na blokowaniu receptorów H1, a nie na bezpośrednim hamowaniu degranulacji mastocytów.
Podsumowując, dzięki blokowaniu receptorów H1 leki przeciwhistaminowe redukują objawy alergii. Umożliwiają one pacjentom normalne funkcjonowanie nawet w trudnych okresach nasilonej reakcji alergicznej.
Co to są leki przeciwhistaminowe – wskazania do stosowania
Wyjaśniono już, czym jest lek przeciwhistaminowy, ale jakie są konkretne wskazania do jego stosowania? Najważniejsze z nich to objawy reakcji alergicznych, takie jak:
- nieżyt nosa,
- katar,
- łzawienie oczu,
- alergiczne zapalenie spojówek,
- obrzęk naczynioruchowy,
- reakcje skórne,
- pokrzywka,
- duszności (w przypadku duszności alergicznych, np. w anafilaksji, leki przeciwhistaminowe są stosowane jako leczenie pomocnicze, ale nie zastępują leków pierwszego wyboru takich jak adrenalina czy leki rozszerzające oskrzela).
Warto również zaznaczyć, że leki przeciwhistaminowe znalazły zastosowanie w leczeniu atopowego zapalenia skóry oraz jako wsparcie w terapii astmy oskrzelowej. Kiedy dokładnie mogą być one szczególnie pomocne? Uczulenie na słońce, alergia na pyłki roślin, a także ukąszenia owadów i roztocza to jedynie kilka przykładów z obszernej listy możliwości.
Rozważając, czym właściwie są leki antyhistaminowe i jakie mają działanie, można zauważyć, że ich stosowanie pozwala złagodzić dolegliwości związane z reakcjami alergicznymi, co sprzyja normalnemu funkcjonowaniu. Kluczowy mechanizm, na którym opiera się działanie tych leków, wiąże się z blokowaniem receptorów histaminowych. Dzięki temu następuje minimalizacja odpowiedzi alergicznej na kontakt z alergenem. Należy podkreślić, że leki przeciwhistaminowe dla dzieci także mogą okazać się przydatne, ponieważ alergie dotykają również najmłodszych. Przykładem może być ketotifen, który znajduje zastosowanie w takich sytuacjach. Należy jednak pamiętać, że ich stosowanie powinno odbywać się pod kontrolą lekarza, który dobierze odpowiednie dawkowanie z zachowaniem szczególnej ostrożności, aby zapewnić bezpieczeństwo dzieci.
Ketotifen w leczeniu alergicznego nieżytu nosa, zapalenia spojówek i profilaktyce astmy
Ketotifen, pełniący rolę leku przeciwalergicznego, ma istotne znaczenie w terapii alergicznego nieżytu nosa oraz alergicznego zapalenia spojówek. Jego działanie polega na łagodzeniu objawów, takich jak katar, swędzenie oczu czy łzawienie, które są powszechnie doświadczane przez osoby cierpiące na te schorzenia. Działanie ketotifenu opiera się na blokowaniu receptorów histaminowych H1, co prowadzi do zmniejszenia intensywności reakcji alergicznych.
Warto wspomnieć, że ketotifen znajduje również zastosowanie w profilaktyce astmy oskrzelowej. Jego działanie nie ogranicza się tylko do hamowania receptorów histaminowych; dodatkowo stabilizuje błony komórkowe mastocytów. Dzięki temu zapobiega uwalnianiu histaminy oraz innych mediatorów zapalnych. Takie właściwości mają znaczenie w minimalizowaniu ryzyka wystąpienia napadów astmy. Ketotifen bywa stosowany w długoterminowym leczeniu pacjentów z astmą oskrzelową, zwłaszcza w okresach, gdy narażenie na alergeny jest zwiększone.
Wsparcie terapii astmy oskrzelowej poprzez działanie przeciwhistaminowe
Astma oskrzelowa jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych, w której kluczowym elementem jest nadreaktywność oskrzeli. W przypadku astmy alergicznej leki przeciwhistaminowe mogą być stosowane u niektórych pacjentów jako uzupełnienie leczenia objawów alergicznych, jednak nie są podstawowym elementem terapii astmy. Ich mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów histaminowych H1, co skutkuje redukcją reakcji alergicznych oraz może ograniczać bronchokonstrykcję wywołaną histaminą, jednak wpływ na ogólną nadreaktywność oskrzeli i kontrolę astmy jest ograniczony i zależy od konkretnego leku oraz pacjenta.
Histamina, jako mediator odpowiedzialny za reakcje alergiczne, przyczynia się do nasilenia objawów astmy, takich jak duszność czy świsty oddechowe. Dzięki zastosowaniu leków przeciwhistaminowych możliwe jest zahamowanie wpływu histaminy na drogi oddechowe. Taki mechanizm może prowadzić do zmniejszenia niektórych objawów związanych z histaminą, jednak skuteczność kliniczna w kontroli astmy jest ograniczona i zależna od fenotypu pacjenta oraz rodzaju leku.
Leki przeciwhistaminowe wspierają terapię astmy nie tylko poprzez blokowanie receptorów H1, ale także dzięki swoim właściwościom stabilizującym błony komórkowe mastocytów. Ograniczają one uwalnianie histaminy oraz innych mediatorów zapalnych, co przyczynia się do zmniejszenia ryzyka wystąpienia napadów astmy. Działanie tych leków może mieć szczególne znaczenie w okresach wzmożonego narażenia na alergeny.
Włączenie leków przeciwhistaminowych do terapii astmy oskrzelowej może poprawić komfort życia pacjentów i wpłynąć na obniżenie częstotliwości oraz intensywności objawów choroby. Należy jednak pamiętać, że ich stosowanie powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem lekarza, który dobierze odpowiednią dawkę, uwzględniając indywidualne potrzeby pacjenta, aby zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność leczenia.
Rodzaje i klasyfikacja leków przeciwhistaminowych
W kontekście leków przeciwhistaminowych warto przyjrzeć się ich różnorodności, ponieważ różnią się one nie tylko mechanizmem działania, ale także przeciwwskazaniami. Możemy wyróżnić leki przeciwhistaminowe I, II i III generacji. Leki pierwszej generacji, takie jak etanoloaminy, alkiloaminy, fenotiazyny, etylenodiaminy czy piperazyny, działają poprzez blokowanie receptorów H1 oraz dodatkowych receptorów, co może skutkować pewnymi efektami ubocznymi, na przykład sedacją i suchością w jamie ustnej.
Natomiast leki antyalergiczne II generacji, jak cetyryzyna i loratadyna, są uważane za korzystniejsze pod względem profilu bezpieczeństwa. Charakteryzują się większą selektywnością wobec receptorów H1, co redukuje ich oddziaływanie na inne receptory. Zazwyczaj mają dłuższy czas działania i mniejszą liczbę działań niepożądanych, dlatego często są stosowane w leczeniu alergii. Początek działania może się różnić w zależności od konkretnego leku II generacji.
Nie można zapominać także o lekach III generacji, które w wielu przypadkach są aktywnymi enancjomerami lub metabolitami leków II generacji. Oferują one dalszą redukcję ryzyka działań niepożądanych przy jednoczesnym utrzymaniu skuteczności. Przykładem takiego leku jest lewocetyryzyna (aktywny enancjomer cetyryzyny), desloratadyna (metabolit loratadyny) czy feksofenadyna (powiązana z terfenadyną). Leki te dostarczają długotrwałej ulgi w objawach alergicznych, minimalizując jednocześnie ryzyko wystąpienia senności.
Równocześnie warto zwrócić uwagę na leki miejscowe, takie jak azelastyna, która stosowana jest w formie kropli do nosa lub oczu. Działają one miejscowo w miejscu aplikacji, co jest użyteczne dla osób borykających się z lokalnymi objawami alergicznymi.
Leki I generacji — działanie nasenne, przeciwwymiotne i różnice farmakokinetyczne
Leki przeciwhistaminowe I generacji, takie jak difenhydramina, dimenhydrynat oraz klemastyna, są powszechnie znane ze swoich właściwości uspokajających oraz przeciwwymiotnych. Difenhydramina często wykorzystywana jest jako środek wspomagający sen, gdyż ma silne działanie usypiające. Dimenhydrynat z kolei jest stosowany w łagodzeniu nudności i wymiotów, szczególnie w przypadku choroby lokomocyjnej. Klemastyna, poza działaniem przeciwhistaminowym, także wykazuje właściwości uspokajające.
Różnice farmakokinetyczne między tymi lekami mają istotny wpływ na ich efektywność oraz czas działania. Leki I generacji bardzo łatwo przenikają przez barierę krew–mózg, co jest główną przyczyną ich sedatywnego efektu. Difenhydramina i dimenhydrynat charakteryzują się stosunkowo krótkim czasem działania, co oznacza, że ich efekty mogą ustępować po zaledwie kilku godzinach. Z tego powodu może być konieczne częstsze dawkowanie. Klemastyna, mimo że działa szybko, może być odpowiednia dla pacjentów, którzy potrzebują dłuższego wsparcia terapeutycznego w określonych przypadkach klinicznych.
Mimo że leki I generacji są skuteczne w łagodzeniu objawów alergii oraz dolegliwości związanych z nudnościami, są rzadziej polecane ze względu na skłonność do wywoływania senności. Może to ograniczać codzienne funkcjonowanie pacjentów. W sytuacjach wymagających pełnej koncentracji, takich jak prowadzenie pojazdów, stosowanie tych leków powinno odbywać się z najwyższą ostrożnością.
Leki II generacji — postacie i dostępność bez recepty
Leki przeciwhistaminowe drugiej generacji są szeroko stosowane ze względu na korzystny profil działania oraz mniejsze ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. W ramach tej grupy dostępne są takie preparaty jak cetyryzyna, loratadyna, azelastyna oraz rupatadyna. Mimo że każdy z tych leków ma swoje unikalne właściwości, łączy je wspólny mechanizm działania, który polega na blokowaniu receptorów histaminowych H1. Dzięki temu łagodzą objawy alergii.
Dostępność tych leków w różnych formach podania sprawia, że pacjenci mogą łatwo dopasować je do swoich indywidualnych potrzeb. Cetyryzyna oraz loratadyna oferowane są zarówno w postaci tabletek, jak i syropów, co ułatwia ich stosowanie zarówno dorosłym, jak i dzieciom. Azelastyna z kolei często występuje w formie aerozolu do nosa lub kropli do oczu, co pozwala na działanie miejscowe tam, gdzie jest to najbardziej potrzebne.
Warto zaznaczyć, że wiele z tych leków można nabyć bez recepty, co sprawia, że są one łatwo dostępne dla osób borykających się z sezonowymi lub przewlekłymi alergiami. Cetyryzyna i loratadyna, ze względu na korzystny profil bezpieczeństwa, często wybierane są przez pacjentów, którzy poszukują rozwiązania bez konieczności wizyty u lekarza. Niemniej jednak w przypadku bardziej nasilonych objawów alergicznych warto skonsultować się z lekarzem, aby dobrać odpowiedni środek.
Leki przeciwhistaminowe III generacji — selektywność i minimalne skutki uboczne
Leki przeciwhistaminowe III generacji, takie jak feksofenadyna, lewocetyryzyna oraz desloratadyna, reprezentują kolejne rozwinięcie terapii alergii. Charakteryzują się one wyższą selektywnością wobec receptorów H1, co pozwala na blokowanie receptorów histaminowych przy zmniejszonym ryzyku wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu do starszych generacji leków.
Feksofenadyna, będąca jednym z kluczowych przedstawicieli leków III generacji, wyróżnia się szybkim rozpoczęciem działania oraz długotrwałym efektem. Dzięki tym cechom może być odpowiednia dla osób z przewlekłymi objawami alergii. Lewocetyryzyna, aktywny enancjomer cetyryzyny, oferuje wysoką skuteczność, jednocześnie zmniejszając ryzyko senności, która często pojawia się po stosowaniu wcześniejszych generacji leków.
Priorytetowa obsługa- Historia wizyt
- Prostsze składanie zamówień
- Krok 1
- Krok 2
- Krok 3
Desloratadyna, kolejny ważny lek III generacji, jest znana ze swojej zdolności do zmniejszania objawów alergicznych bez potrzeby wielokrotnego dawkowania w ciągu dnia. Jej właściwości sprawiają, że bywa stosowana zarówno u dorosłych, jak i dzieci w przypadku alergii sezonowych oraz całorocznych.
Nowsze leki przeciwhistaminowe ułatwiają pacjentom radzenie sobie z objawami alergii i wiążą się ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu do starszych generacji.
Miejscowe postacie leków i kojarzenie z glikokortykosteroidami w alergiach skórnych
Miejscowe preparaty przeciwhistaminowe zyskują coraz większe znaczenie w terapii chorób alergicznych, zwłaszcza w kontekście alergii skórnych, takich jak pokrzywka. Niektóre miejscowe żelowe formy leków przeciwhistaminowych (np. z dimetindenem) mogą być stosowane w celu łagodzenia świądu i zaczerwienienia skóry, jednak skuteczność zależy od rodzaju schorzenia i leku; w przypadku uogólnionej pokrzywki preferowane są leki ogólnoustrojowe. Dzięki dostępności żelowych form tych leków istnieje możliwość aplikacji ich bezpośrednio na zmienione chorobowo miejsca, co sprzyja łagodzeniu objawów, takich jak świąd czy zaczerwienienie skóry. W przypadku atopowego zapalenia skóry miejscowe leki przeciwhistaminowe nie są standardem leczenia.
W leczeniu schorzeń alergicznych czasem stosuje się także połączenie leków przeciwhistaminowych z glikokortykosteroidami. Glikokortykosteroidy działają przeciwzapalnie, redukując stan zapalny skóry, podczas gdy leki przeciwhistaminowe blokują receptory H1, co ogranicza reakcje na histaminę. Nie ma jednak jednoznacznych dowodów naukowych potwierdzających, że połączenie tych dwóch grup leków zawsze zwiększa skuteczność terapii miejscowej alergii skórnych.
Warto pamiętać, że przy jednoczesnym stosowaniu tych dwóch grup leków niezbędna jest konsultacja z lekarzem. Specjalista pomoże w odpowiednim doborze dawek oraz form preparatów, co ma znaczenie dla zapewnienia skuteczności leczenia oraz minimalizacji ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie w kontekście terapii długoterminowej.
Przeciwwskazania do stosowania leków antyhistaminowych
Rozważając, czym dokładnie są leki przeciwhistaminowe, warto podkreślić, że nie zawsze ich zażycie jest bezpieczne dla każdego. Chociaż wiele z tych preparatów, takich jak leki przeciwhistaminowe dostępne bez recepty na pokrzywkę, a także krople do nosa czy oczu, można łatwo znaleźć w aptekach, nie wszyscy pacjenci powinni je stosować. Część osób nie zwraca uwagi na informacje zawarte w ulotkach, co może prowadzić do niepożądanych efektów. Ulotka dostarcza nie tylko szczegółowych danych o działaniu leku, ale wskazuje również osoby, które nie powinny go stosować.
W przypadku pewnych schorzeń lub innych przyjmowanych leków konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności. Do takich sytuacji można zaliczyć:
- alergię na składniki leku przeciwhistaminowego,
- niektóre typy jaskry, zwłaszcza jaskrę z zamkniętym kątem przesączania,
- uszkodzenie szpiku kostnego – decyzja o stosowaniu powinna być podejmowana indywidualnie przez lekarza,
- przerost gruczołu krokowego,
- niektóre zaburzenia pracy układu sercowo-naczyniowego,
- ciężką niewydolność nerek – konieczność indywidualnej oceny przez lekarza,
- zaburzenia funkcji wątroby – konieczność indywidualnej oceny przez lekarza.
Dlatego też warto omówić z lekarzem zagadnienia dotyczące „leków przeciwhistaminowych a szczepienie”, aby zapewnić bezpieczeństwo w czasie leczenia.
Kolejnym ważnym aspektem jest możliwość interakcji leków przeciwhistaminowych z innymi farmaceutykami. Preparaty te mogą wchodzić w reakcje z lekami działającymi sedatywnie, co potęguje efekty ich działania, szczególnie w przypadku leków pierwszej generacji. Dlatego pacjenci, którzy stosują leki uspokajające, przeciwlękowe czy nasenne, powinni zachować szczególną ostrożność. Senność wywołana przez leki przeciwhistaminowe I generacji może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługi maszyn, co wymaga wyjątkowej uwagi podczas ich stosowania.
Interakcje leków przeciwhistaminowych z innymi preparatami
Leki przeciwhistaminowe, mimo ich użyteczności w łagodzeniu objawów alergii, mogą wchodzić w interakcje z różnymi preparatami, co stanowi istotny aspekt do rozważenia podczas terapii. Przykładem są glikokortykosteroidy, które bywają stosowane równolegle w leczeniu alergii. Glikokortykosteroidy redukują stan zapalny, natomiast leki przeciwhistaminowe blokują receptory H1, co ogranicza reakcję na histaminę.
Nie można zapominać również o wpływie leków przeciwhistaminowych na enzymy wątrobowe. Niektóre z nich mogą zarówno przyspieszać, jak i hamować ich działanie, co ma znaczenie dla metabolizmu innych substancji czynnych przyjmowanych przez pacjenta. Szczególnie leki, które oddziałują na cytochrom P450, mogą modyfikować tempo eliminacji leków przeciwhistaminowych z organizmu, co jest istotne dla ich skuteczności oraz bezpieczeństwa stosowania.
Kolejnym ważnym zagadnieniem jest możliwość wzmocnienia efektu działania leków sedatywnych przez leki przeciwhistaminowe, co jest szczególnie wyraźne w przypadku preparatów pierwszej generacji. Dlatego osoby stosujące leki uspokajające, przeciwlękowe czy nasenne powinny zachować szczególną ostrożność. Tego typu interakcje mogą prowadzić do zwiększenia senności, co ma znaczenie zwłaszcza w kontekście prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.
Z tego względu zaleca się konsultację z lekarzem przed włączeniem leków przeciwhistaminowych do terapii. Dzięki temu można zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność leczenia.
Skutki uboczne przyjmowania leków przeciwhistaminowych
Już znamy definicję leków przeciwhistaminowych oraz wskazania do ich stosowania. Warto jednak przyjrzeć się kwestiom związanym z potencjalnymi skutkami ubocznymi, które mogą wystąpić podczas ich zażywania. Leki przeciwhistaminowe mogą prowadzić do różnych efektów niepożądanych. Warto zauważyć, że starsze grupy preparatów, czyli leki pierwszej generacji, zazwyczaj wiążą się z większą liczbą skutków ubocznych w porównaniu do nowszych, drugiej i trzeciej generacji.
Do najczęściej zgłaszanych objawów należą rozkojarzenie, zawroty głowy oraz senność. Uciążliwości te mogą stwarzać problemy, gdy pacjent prowadzi pojazdy lub obsługuje maszyny. Oprócz tego mogą wystąpić inne nieprzyjemne doznania, takie jak zmęczenie, nerwowość (szczególnie u dzieci), a także biegunka czy problemy ze snem. Przyspieszone tętno może wystąpić rzadziej i zależy od konkretnego leku oraz dawki.
W przypadku nowszych leków przeciwhistaminowych ryzyko wystąpienia skutków ubocznych jest mniejsze. Preparaty III generacji wiążą się z mniejszym ryzykiem działań niepożądanych w porównaniu do starszych generacji, przy zachowaniu skuteczności. Niemniej jednak każdy pacjent powinien na bieżąco monitorować swoje samopoczucie i w razie wystąpienia niepokojących objawów skonsultować się z lekarzem.
Łagodzenie świądu, zaczerwienienia i obrzęku tkanek
Leki przeciwhistaminowe mają zasadnicze znaczenie w łagodzeniu objawów alergicznych. Dzięki nim możliwe jest zmniejszenie świądu, zaczerwienienia oraz obrzęku tkanek. Działają one w oparciu o mechanizm blokowania receptorów histaminowych H1. W rezultacie histamina, która jest odpowiedzialna za reakcje alergiczne, nie ma możliwości wywołania pełnego spektrum objawów w organizmie. To z kolei prowadzi do zmniejszenia przepuszczalności naczyń krwionośnych, co skutkuje redukcją obrzęku oraz zaczerwienienia skóry.
Świąd, który jest jednym z najczęściej występujących objawów alergii, sprawia, że pacjenci odczuwają dyskomfort. Leki przeciwhistaminowe ograniczają ten nieprzyjemny efekt, przynosząc ulgę. Jeśli chodzi o zaczerwienienie i obrzęk, preparaty te hamują nadmierną reakcję układu immunologicznego, co w efekcie prowadzi do złagodzenia stanu zapalnego.
Stosowanie leków przeciwhistaminowych jest szczególnie wskazane w przypadkach pokrzywki oraz w objawowym leczeniu reakcji alergicznych na ukąszenia owadów. W alergii kontaktowej leki przeciwhistaminowe mogą łagodzić świąd, jednak nie są wystarczające do leczenia zapalnego podłoża tej choroby, gdzie skuteczniejsze są miejscowe lub ogólne glikokortykosteroidy oraz unikanie kontaktu z alergenem. Dzięki tym preparatom pacjenci mogą zauważyć poprawę jakości