Swędząca skóra, znana także jako świąd, to nieprzyjemne i niekontrolowane odczucie, które wywołuje silną potrzebę drapania, aby złagodzić odczuwany dyskomfort. Istnieje wiele powodów, dla których może wystąpić swędzenie, w tym schorzenia wewnętrzne. Ważne jest, aby zasięgnąć porady medycznej, gdy przyczyna świądu nie jest jednoznacznie określona. Lekarz pomoże ustalić źródło problemu oraz zaproponować odpowiednie leczenie. Co tak naprawdę oznacza świąd skóry? Jakie objawy towarzyszą atopowemu zapaleniu skóry?
Spis treści
Czym jest świąd skóry?
Świąd to nieprzyjemne odczucie, które budzi silną potrzebę drapania. Ta dolegliwość pojawia się stosunkowo często i zazwyczaj nie wiąże się z poważnymi konsekwencjami. Mechanizm leżący u podstaw swędzenia jest skomplikowany; może mieć swoje źródło w układzie nerwowym lub być wynikiem działania różnorodnych bodźców chemicznych, mechanicznych, elektrycznych czy termicznych oddziałujących na włókna nerwowe. Swędząca skóra może obejmować niewielkie obszary, takie jak skóra głowy, dłonie czy nogi, ale czasami dotyczy całego ciała. W niektórych przypadkach odczucie swędzenia może także „przemieszczać się” pomiędzy różnymi fragmentami ciała, co określa się jako wędrujący świąd skóry. Wyprysk (egzema) jest powszechnym przykładem lokalnego świądu, występującego w postaci suchych, łuszczących się zmian.
Kolejnym ważnym aspektem tej dolegliwości jest świąd psychogenny, który może wynikać ze stresu lub zaburzeń emocjonalnych. Tego rodzaju świąd często nie jest związany z pierwotnymi zmianami skórnymi, lecz może prowadzić do wtórnych objawów, takich jak przeczosy czy otarcia, powstałe w wyniku drapania.
Świądowi często towarzyszą inne objawy, takie jak wysypka, zaczerwienienie skóry, guzki, plamy czy pęcherze. Można również zauważyć suchą, spękaną i łuszczącą się skórę. Należy jednak pamiętać, że swędzenie może występować także bez widocznych zmian skórnych. Zaburzenie to czasami utrzymuje się długo, a jeśli trwa dłużej niż 6 tygodni, klasyfikuje się je jako przewlekłe. Pocieranie lub drapanie nasilają świąd, co prowadzi do jeszcze silniejszej chęci drapania. Przerwanie tego niekorzystnego cyklu może być trudne, lecz dostępne są różne środki, które można nabyć bez konieczności wychodzenia z domu, jak na przykład e-recepta online.
Choroby, którym często towarzyszy wędrujący świąd skóry
Jak wspomniano wcześniej, świąd może wywoływać nieprzyjemne doznania w wybranych częściach ciała lub obejmować całe ciało. Przyczyny lokalnego świądu najczęściej związane są z różnego rodzaju chorobami skórnymi, w tym:
- atopowe zapalenie skóry, które objawia się charakterystycznymi czerwonymi plamkami, grudkami oraz nasilającym się w nocy swędzeniem,
- wyprysk, który charakteryzuje się suchością, łuszczeniem się i czerwonymi plamami,
- łuszczyca,
- znaczną suchością skóry,
- infekcjami wirusowymi, takimi jak opryszczka,
- infekcjami bakteryjnymi,
- infekcjami grzybiczymi, na przykład grzybicą i łupieżem,
- infekcjami pasożytniczymi, w tym wszawicą, która prowadzi do intensywnego swędzenia, szczególnie w okolicach owłosionej skóry głowy, oraz świerzbem, który objawia się nocnym swędzeniem, drobnymi grudkami oraz śladami po drapaniu,
- pokrzywką,
- ukąszeniami owadów i ugryzieniami zwierząt,
- oparzeniami słonecznymi,
- nowotworami skóry,
- alergiami, które mogą być wywoływane przez określone pokarmy, leki, środki chemiczne czy kosmetyki.
Przyczyny uogólnionego świądu, który dotyczy całego ciała, mogą być spowodowane różnorodnymi stanami patologicznymi. Należą do nich m.in. choroby alergiczne skóry, przewlekła niewydolność nerek oraz schorzenia układu krwiotwórczego, takie jak ziarniak grzybiasty, chłoniak Hodgkina, czerwienica prawdziwa, mastocytoza czy niedobór żelaza (istnieją doniesienia o związku niedoboru żelaza ze świądem, jednak dowody naukowe są ograniczone i niejednoznaczne; niedobór żelaza nie jest klasyczną, częstą przyczyną uogólnionego świądu). Ponadto, choroby wątroby i dróg żółciowych, takie jak zapalenie wątroby, zapalenia dróg żółciowych oraz cholestaza, również mogą prowadzić do wystąpienia swędzenia. Inne czynniki obejmują zaburzenia metaboliczne i endokrynologiczne, takie jak zespół rakowiaka, choroby tarczycy, cukrzyca oraz hiperkalcemia, nowotwory złośliwe, zakażenie HIV, a także psychogenny świąd o podłożu nerwowym. Przyczyną mogą być również neuropatie, w tym choroby ośrodkowego układu nerwowego czy ucisk na nerwy, a także leki stosowane w farmakoterapii, na przykład opioidy, inhibitory kinaz tyrozynowych, przeciwciała monoklonalne anty-EGFR oraz doustna antykoncepcja hormonalna.
Warto również zaznaczyć, że wiele osób zadaje sobie pytanie, czy świąd może być przenoszony na inne osoby. Należy podkreślić, że świąd zaraźliwy występuje głównie w przypadku infekcji pasożytniczych, takich jak świerzb czy wszawica.
Wyprysk jako przyczyna miejscowego wędrującego świądu
Wyprysk, często określany jako egzema, stanowi przewlekłe schorzenie skóry, które zazwyczaj objawia się miejscowym, wędrującym świądem. Jego charakterystyczne symptomy obejmują zaczerwienienie skóry, pojawianie się pęcherzyków oraz tworzenie strupków na powierzchni naskórka. Mechanizm wyprysku opiera się na procesie zapalnym, który może zostać wywołany przez zróżnicowane czynniki, w tym alergeny, substancje drażniące czy napięcie emocjonalne.
Dolegliwość ta może wystąpić na różnych partiach ciała, przejawiając się suchą oraz łuszczącą się skórą. Intensywne swędzenie prowadzi często do drapania, co z kolei może skutkować dodatkowymi podrażnieniami oraz nasiloną reakcją objawową. Warto podkreślić, że wyprysk zazwyczaj ma charakter nawrotowy, co oznacza, że okresy poprawy mogą być przeplatane z nawrotami objawów.
Dla osób dotkniętych wypryskiem istotne jest unikanie czynników, które mogą wywołać objawy, oraz stosowanie odpowiednich preparatów nawilżających i leczniczych. Tego rodzaju działania mogą przyczynić się do lepszej kontroli objawów. Kluczowa jest także konsultacja z dermatologiem, który pomoże opracować odpowiedni plan leczenia, dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Świerzb – nocne nasilenie świądu i „korytarzyki” na skórze
Świerzb to choroba pasożytnicza, której sprawcami są roztocza. Te niewielkie organizmy wnikają w naskórek, powodując powstawanie charakterystycznych „korytarzyków”. Te drobne tuneliki to jeden z najbardziej rozpoznawalnych objawów tej dolegliwości. Na zainfekowanych partiach skóry często można zauważyć zaczerwienienie oraz grudki, które przypominają wysypkę.
Jednym z najbardziej dokuczliwych symptomów tej choroby jest nasilający się nocą świąd. Intensywne swędzenie prowadzi do drapania, co może pogarszać stan skóry oraz sprzyjać wtórnym infekcjom. Zjawisko to jest spowodowane wyższą aktywnością pasożytów, które stają się bardziej ruchliwe w cieple i ciemności.
Świerzb to choroba zaraźliwa, która łatwo przenosi się przez bezpośredni kontakt skórny z osobą zarażoną oraz w wyniku kontaktu z zanieczyszczoną pościelą czy odzieżą. Jeśli zauważysz jakiekolwiek podejrzane objawy, kluczowe jest szybkie rozpoczęcie leczenia oraz zachowanie odpowiedniej higieny, aby zapobiec rozprzestrzenieniu się tej choroby wśród domowników.
Wszawica skóry głowy – objawy świądu i podrażnienia
Wszawica skóry głowy to infekcja wywołana przez pasożyty, która zazwyczaj prowadzi do silnego swędzenia oraz podrażnienia. Głównymi sprawcami tej dolegliwości są wszy, które osiedlają się przede wszystkim na owłosionej części głowy. Te niewielkie, bezskrzydłe owady żywią się krwią, co prowadzi do powstawania małych ukąszeń oraz reakcji alergicznych – to właśnie one są głównymi przyczynami występującego swędzenia.
Wśród symptomów wszawicy wyróżnia się uporczywe swędzenie, zaczerwienienie skóry oraz drobne grudki w miejscach ugryzień. W wyniku drapania, będącego naturalną reakcją na swędzenie, mogą pojawiać się dodatkowe podrażnienia oraz strupy. Ta sytuacja staje się szczególnie uciążliwa nocą, gdy brak innych bodźców sprawia, że odczucie swędzenia staje się intensywniejsze.
Diagnoza wszawicy opiera się na dokładnym przeglądzie włosów oraz skóry głowy w celu wykrycia wszy i ich jaj, zwanych gnidami. Wszy najczęściej można znaleźć za uszami oraz na karku, gdzie skóra jest cieplejsza. Leczenie zwykle polega na zastosowaniu specjalistycznych preparatów przeciwpasożytniczych oraz starannym wyczesywaniu gnid. Niezwykle istotne jest również przestrzeganie zasad higieny osobistej oraz unikanie dzielenia się przedmiotami osobistymi, takimi jak grzebienie czy szczotki do włosów, aby zredukować ryzyko rozprzestrzenienia się infekcji.
Świąd u osób powyżej 70. roku życia – suchość skóry i zmiany starcze
U osób w wieku powyżej 70 lat świąd skóry często ma związek z naturalnymi zmianami, które towarzyszą procesowi starzenia się organizmu. Istotnym czynnikiem jest narastająca suchość skóry, wynikająca z ograniczonej zdolności do zatrzymywania wilgoci. W miarę upływu lat skóra staje się cieńsza, traci elastyczność i staje się bardziej podatna na uszkodzenia. To wszystko przekłada się na zwiększone ryzyko podrażnień, co prowadzi do odczuwania swędzenia.
Zmiany związane z wiekiem obejmują również obniżoną produkcję sebum przez gruczoły łojowe, co nasila uczucie suchości skóry. Dodatkowo, z wiekiem maleje liczba gruczołów potowych, co ogranicza naturalną regulację temperatury skóry. Te zjawiska sprawiają, że skóra staje się bardziej wrażliwa na czynniki zewnętrzne, takie jak chłód, wiatr czy suche powietrze, co może prowadzić do nasilenia swędzenia.
Co więcej, u osób starszych swędzenie może być symptomem przewlekłych chorób, takich jak cukrzyca, niewydolność nerek czy schorzenia wątroby. W przypadku wystąpienia długotrwałego lub intensywnego świądu zdecydowanie zaleca się konsultację z lekarzem. Jest to ważne, aby ustalić źródło dolegliwości i wprowadzić odpowiednie leczenie. Regularne nawilżanie skóry oraz unikanie substancji drażniących mogą być pomocne w przynoszeniu ulgi.
Świąd skóry a nowotwór — jak rozpoznać niebezpieczne swędzenie?
Uciążliwy świąd skóry może być nie tylko irytującym objawem, ale i sygnałem nieprawidłowości, na przykład w postaci nowotworów, takich jak chłoniak skóry. Należy jednak pamiętać, że te same symptomy mogą również wystąpić w przypadku innych schorzeń, między innymi niewydolności wątroby czy cholestazy. Dlatego istotne jest przeprowadzenie odpowiednich badań diagnostycznych, które pomogą zidentyfikować źródło problemu oraz dobrać leczenie. Nieodzownym krokiem jest wizyta u lekarza, który będzie miał możliwość przeprowadzenia szczegółowego wywiadu z pacjentem. Może on pytać o objawy (zarówno ich intensywność, jak i czas trwania), naturę dolegliwości (lokalizację, czynniki łagodzące i nasilające swędzenie), dotychczasowe terapie, styl życia (takie jak dieta, alergie, kontakt z substancjami drażniącymi skórę oraz przyjmowane leki) oraz historię zdrowotną pacjenta.
Po zebraniu wywiadu lekarz skieruje pacjenta na badania fizykalne, podczas których dokładnie oceni stan skóry, koncentrując się na potencjalnych zmianach. Szczególna uwaga zostanie poświęcona najbardziej podrażnionym obszarom. W celu wykluczenia patologii zakaźnych konieczne będą badania krwi, takie jak morfologia, ocena stężenia hormonów tarczycy oraz wskaźniki zapalenia. W zależności od podejrzenia przyczyny świądu, lekarz może zlecić dodatkowe badania, takie jak testy alergiczne, badania mikrobiologiczne lub pobranie próbki tkanki ze zmiany skórnej do analizy. Oznaczanie markerów nowotworowych nie jest rutynowe i wykonuje się je tylko w przypadku uzasadnionego podejrzenia nowotworu. W diagnostyce mogą być przydatne również badania oceniające funkcje wątroby, jeśli istnieją podejrzenia niewydolności wątroby lub cholestazy, co pozwoli na dokładniejsze określenie źródła problemu.
Wpływ niewydolności wątroby na uogólniony świąd
Niewydolność wątroby, a w tym cholestaza, jest jedną z przyczyn uogólnionego świądu, który może objąć całe ciało. Związek pomiędzy niewydolnością wątroby a występowaniem świądu jest złożony i wynika z zaburzeń w wydzielaniu żółci. Gromadzenie się kwasów żółciowych oraz innych toksycznych substancji, które nie są efektywnie eliminowane przez wątrobę, może skutkować podrażnieniem receptorów nerwowych w skórze, prowadząc do intensywnego swędzenia.
Cholestaza, charakteryzująca się zablokowaniem przepływu żółci z wątroby do dwunastnicy, często powoduje nasilenie objawów świądu. Zazwyczaj odczuwany jest on w okolicy dłoni i stóp. To szczególnie uciążliwy objaw, który pacjenci z problemami wątrobowymi zgłaszają jako wyjątkowo dokuczliwy, zwłaszcza w nocy. Swędzenie dłoni i stóp na tle cholestazy może być tak silne, że znacząco zakłóca codzienną aktywność, w tym sen.
W takich przypadkach kluczowe jest przeprowadzenie dokładnej diagnostyki oraz leczenie przypisanej przyczyny niewydolności wątroby. Interwencje farmakologiczne oraz odpowiednie modyfikacje w diecie mogą przynieść ulgę, jednak niezbędne jest także stałe monitorowanie stanu zdrowia przez specjalistę. Utrzymujący się świąd związany z niewydolnością wątroby wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego, które uwzględnia zarówno łagodzenie objawów, jak i leczenie choroby podstawowej.
Psychogenne czynniki zaostrzające świąd – stres, depresja, lęk
Świąd psychogenny to forma swędzenia, którego źródła leżą w czynnikach emocjonalnych, takich jak stres, depresja i lęk. Te stany mogą zaostrzać objawy świądu, tworząc złożony cykl, w którym stres wzmaga swędzenie, a ono z kolei potęguje uczucie niepokoju. Mechanizm ten jest skomplikowany i może prowadzić do długotrwałego dyskomfortu.
Stres, będący naturalną odpowiedzią organizmu na różnorodne wyzwania, ma wpływ na układ nerwowy oraz hormonalny, co może nasilać objawy. Natomiast w przypadku depresji czy zaburzeń lękowych nieświadome drażnienie skóry często staje się próbą złagodzenia wewnętrznego napięcia. Niestety, drapanie prowadzi do dalszej irytacji skóry, pogłębiając jedynie problem.
Priorytetowa obsługa- Historia wizyt
- Prostsze składanie zamówień
- Krok 1
- Krok 2
- Krok 3
Gdy świąd skóry wywodzi się z czynników psychogennych, kluczowe jest przerwanie cyklu swędzenie–drapanie. Może to wymagać zarówno interwencji dermatologicznej, jak i psychologicznej. Terapie relaksacyjne, techniki radzenia sobie ze stresem oraz wsparcie psychoterapeutyczne mogą być pomocne w zarządzaniu emocjami oraz redukcji objawów swędzenia.
Kiedy wędrujący świąd skóry powinien niepokoić?
Świąd skóry to dolegliwość niezwykle powszechna, która zazwyczaj nie wiąże się z poważnymi konsekwencjami. Niemniej jednak, w niektórych okolicznościach warto zasięgnąć opinii specjalisty. Szczególnie dotyczy to sytuacji takich jak:
- utrzymujące się swędzenie trwające dłużej niż kilka tygodni,
- swędząca skóra zakłócająca sen, zwłaszcza w godzinach wieczornych,
- leczenie zalecone przez specjalistę, które nie przynosi oczekiwanej poprawy lub wręcz pogarsza stan pacjenta,
- obrzęk skóry, obecność strupów, wyciek ropny, a także nudności, wymioty czy gorączka,
- pojawienie się nowych objawów, takich jak nieoczekiwane zmiany masy ciała, zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu (na przykład w ruchach jelit), narastające uczucie zmęczenia oraz wahania nastroju,
- u osób starszych nasilenie świądu, co może być związane z naturalnym starzeniem się skóry oraz jej zwiększoną suchością,
- świąd o możliwym podłożu psychogennym, związany z czynnikami emocjonalnymi, takimi jak stres czy lęk, wymagający zintegrowanego podejścia do leczenia.
Warto jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, aby zidentyfikować przyczynę występowania świądu i rozpocząć odpowiednią terapię. Wczesna interwencja pozwoli uniknąć ewentualnych poważniejszych komplikacji zdrowotnych.
Wędrujące swędzenie skóry — jak sobie z nim poradzić?
Czas trwania świądu w dużej mierze zależy od przyczyny schorzenia, które może prowadzić do intensywnego swędzenia skóry. W niektórych przypadkach objaw ten ma charakter przewlekły, co oznacza, że pacjent doświadczy epizodów swędzenia, które okresowo się pojawiają i znikają przez całe życie. Inne sytuacje mogą być spowodowane tymczasowym drażniącym czynnikiem, co skutkuje ustąpieniem objawów w ciągu kilku dni. Warto skonsultować się z lekarzem, aby ustalić, co dokładnie wywołuje świąd skóry oraz jakie leczenie byłoby najwłaściwsze, aby szybciej poczuć się lepiej.
Leczenie świądu powinno być dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta i różnić się w zależności od zidentyfikowanej przyczyny objawów. Może obejmować:
- stosowanie kremów, balsamów lub maści, w tym emolientów, które wspierają nawilżenie i łagodzą podrażnienia,
- przyjmowanie leków przeciwhistaminowych, które mogą łagodzić reakcje alergiczne i redukować uczucie świądu w przypadku świądu histaminowego (np. alergie, pokrzywka); w innych przyczynach przewlekłego świądu skuteczność jest ograniczona, choć leki przeciwhistaminowe I generacji mogą pomagać przez efekt uspokajający,
- używanie preparatów miejscowych z mentolem, fenolem, kamforą i kapsaicyną, które mogą przynosić krótkotrwałą ulgę dzięki działaniu chłodzącemu (mentol, kamfora), miejscowo znieczulającemu (fenol, choć może być drażniący) lub – w przypadku kapsaicyny – po okresie początkowego pieczenia zmniejszać przewlekły świąd; skuteczność i tolerancja zależą od przyczyny świądu,
- zaprzestanie przyjmowania lub zmiana leku mogącego wywoływać objawy; decyzję tę warto skonsultować z lekarzem,
- leczenie przyczyn podstawowych, które mogą wywoływać swędzenie,
- wykorzystanie metod niemedycznych, takich jak fototerapia (np. UVB), która ma udokumentowaną skuteczność w wybranych przewlekłych świądach; akupunktura i przezskórna stymulacja nerwów (TENS) mogą być rozważane jako uzupełnienie leczenia, zwłaszcza gdy standardowe metody są nieskuteczne, choć dowody naukowe na ich skuteczność są ograniczone.
Dodatkowo można wprowadzić różne kroki w domu, które pomogą złagodzić objawy świądu, w tym:
- unikanie drapania,
- regularne nawilżanie skóry za pomocą kremów i balsamów, co pozwala zapobiegać jej wysychaniu,
- używanie kremu przeciwsłonecznego, aby chronić skórę przed oparzeniami słonecznymi oraz szkodliwym działaniem promieniowania UV,
- wybieranie bezzapachowych i delikatnych produktów do pielęgnacji, aby uniknąć podrażnień,
- branie ciepłych (nie gorących) kąpieli lub pryszniców, aby nie drażnić wrażliwej skóry,
- stosowanie zimnych okładów na swędzące obszary, co może przynieść ulgę w dyskomforcie,
- noszenie odzieży wykonanej z naturalnych tkanin, takich jak bawełna, co pomaga uniknąć podrażnień spowodowanych syntetykami czy wełną.
Choć nie zawsze możliwe jest całkowite zapobieżenie wystąpieniu świądu, warto wdrożyć pewne działania, aby obniżyć ryzyko jego pojawienia się. Oto kilka wskazówek:
- używanie kremów przeciwsłonecznych podczas przebywania na słońcu lub noszenie odzieży oraz akcesoriów zapewniających ochronę przed promieniowaniem UV,
- utrzymywanie odpowiedniego nawodnienia organizmu jest korzystne dla ogólnego zdrowia, jednak u osób prawidłowo nawodnionych dodatkowe picie dużych ilości wody nie zawsze przekłada się na poprawę nawilżenia skóry; kluczowe znaczenie ma miejscowa pielęgnacja i ochrona bariery skórnej,
- codzienne nawilżanie skóry, co może obejmować wielokrotne aplikacje w ciągu dnia,
- leczenie chorób przewlekłych, które mogą przyczyniać się do nasilenia objawów swędzenia,
- korzystanie z nawilżaczy powietrza w domu, aby zminimalizować suchość środowiska,
- unikanie znanych alergenów, które mogą wywołać lub pogłębić objawy.
Leki przeciwhistaminowe w leczeniu objawowym świądu
Leki przeciwhistaminowe odgrywają istotną rolę w terapii objawowej świądu, zwłaszcza w sytuacjach, gdy jego źródłem są reakcje alergiczne (świąd histaminowy, np. pokrzywka). Te substancje działają poprzez blokowanie receptorów histaminowych, co skutkuje złagodzeniem objawów, takich jak swędzenie czy zaczerwienienie skóry. Ich zastosowanie szczególnie sprawdza się w przypadkach, gdzie histamina odgrywa kluczową rolę w rozwoju schorzenia. W innych przyczynach przewlekłego świądu (np. cholestaza, neuropatyczny świąd) skuteczność antyhistaminików jest ograniczona, choć leki I generacji mogą pomagać przez efekt uspokajający.
Jednym z istotnych aspektów stosowania leków przeciwhistaminowych jest ich działanie uspokajające. Może to być pomocne, zwłaszcza przed snem. Wiele osób borykających się z przewlekłym świądem doświadcza nasilenia dyskomfortu nocą, co negatywnie wpływa na jakość snu. Uspokajający efekt niektórych leków przeciwhistaminowych może ułatwić zasypianie oraz poprawić regenerację organizmu.
W terapii świądu wykorzystuje się zarówno leki przeciwhistaminowe pierwszej, jak i drugiej generacji. Leki pierwszej generacji, mimo że mogą powodować senność, często są wybierane do stosowania wieczorem ze względu na ich dodatkowe właściwości uspokajające. Z kolei druga generacja leków przeciwhistaminowych, która wywiera mniejszy wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, jest preferowana w ciągu dnia, kiedy pacjenci muszą pozostawać w pełni skoncentrowani i aktywni.
Preparaty miejscowe i emolienty – składniki i mechanizm działania
Preparaty stosowane miejscowo w celu łagodzenia świądu stanowią istotny składnik terapii objawowej, a ich głównym celem jest wspieranie ulgi poprzez bezpośrednie działanie na skórę. W ich skład często wchodzą substancje takie jak mentol i kamfora (działanie chłodzące), kapsaicyna (stosowana głównie w świądzie neuropatycznym) oraz rzadziej fenol (działanie miejscowo znieczulające, ale potencjalnie drażniące).
Mentol, pozyskiwany z olejku miętowego, ma zdolność aktywacji receptorów zimna w skórze. W rezultacie użytkownik odczuwa przyjemne chłodzenie oraz chwilową ulgę w odczuciu swędzenia. Z kolei fenol wykazuje działanie przeciwbakteryjne i znieczulające, co znacząco redukuje dyskomfort związany z podrażnieniami, jednak ze względu na potencjalne działanie drażniące jest stosowany rzadziej. Kamfora, będąca składnikiem preparatów miejscowych, działa jako lokalny środek przeciwbólowy, przynos